making waves


set the world on fire
July 19, 2009, 22:20
Filed under: film, music
Advertisements


Nikos Erinakis
July 16, 2009, 22:19
Filed under: art & culture, literature, poetry

Last May, I published an interview with young poet, Nick Erinakis. I hereon post the full journey, providing in the following long lines the whole story as it was told that day.

ΝΙΚΟΣ ΕΡΗΝΑΚΗΣ
Wild is the wind

Λίγο πριν δύσει ο ήλιος μιας ολόκληρης ημέρας και μόλις λίγο πιο κάτω από την κορυφή του Λυκαβηττού, συνάντησα μια βελούδινη επανάσταση ονόματι Νίκος Ερηνάκης. Πρόκειται για έναν νέο ποιητή που τα πρωινά σπουδάζει οικονομικά, τα δειλινά ονειρεύεται και τις νύχτες γράφει ρυθμούς λέξεων και μουσικής. Στις επόμενες γραμμές που ακολουθούν, μιλάει για αναγεννήσεις, λάμψεις και λουλούδια έτοιμα να ανθίσουν.

Από την Eli Ti

DSC01748

Νίκο, πότε έπιασες για πρώτη φορά τη δημιουργική πένα;
Η αλήθεια είναι πως από πάντα έγραφα. Πιο συγκεκριμένα δηλαδή, οι πειραματισμοί ξεκίνησαν στην πέμπτη-έκτη δημοτικού και μετέπειτα στο γυμνάσιο. Κοιτώντας τώρα πίσω, αυτή η πρώτη φάση φαίνεται πρωτόλεια έως και αστεία. Η γραφή ήταν κυρίως μυθοπλαστική, παραμυθένια αλλά όλη αυτή η διαδικασία δεν έπαυε να εξασφαλίζει μια τριβή, μια συνεχή ενασχόληση με τον γραπτό λόγο, που έστω και μέσα από απλές προσπάθειες με ομοιοκαταληξίες και μικρά ποιήματα, έφερνε συνεχώς στην επιφάνεια την τάση να μπω πιο βαθιά σε αυτόν τον κόσμο. Πολλά από τα γραπτά εκείνης της εποχής βέβαια δεν υπάρχουν σήμερα, τα έχω σκίσει στην πορεία γιατί δεν με εξέφραζαν πια.

Ποιοι παράγοντες σε ώθησαν στο να ξεκινήσεις να γράφεις;
Με βοήθησε πολύ το γεγονός πως από μικρός έτρεχα με την μητέρα μου σε θέατρα και κάθε είδους καλλιτεχνική διοργάνωση στο κέντρο της Αθήνας. Επίσης, έτυχε στα σπίτια της προγιαγιάς μου και της γιαγιάς μου να υπάρχουν τρομερές βιβλιοθήκες, οπότε κάθε φορά που τις επισκεπτόμουν, ήταν μια εξαίσια ευκαιρία να αρπάξω κάθε λογής βιβλίο από τα ράφια που έφτανα. Έτσι, από μικρός, διάβαζα πολύ και έμπαινε το μυαλό μου σε διαφορετικούς κόσμους, δημιουργικούς.

Άραγε, σε τράβηξε κάποιο διαισθητικό κριτήριο κυρίως προς την ποίηση και έπειτα προς τον πεζό λόγο;
Ο κύριος λόγος που ασχολήθηκα πρώτα με την ποίηση και κυρίως με την ποίηση έχει να κάνει με τον ρυθμό που ένιωθα πάντα να τρέχει μέσα μου. Υπό μορφή τέτοιου ρυθμού, που τρέχει τραγουδιστά, πρωτοξεκίνησα να ενώνω λέξεις, εξ’ ου και οι ομοιοκαταληξίες της αρχής. Αργότερα μόνο, όταν πλέον αποτύπωνα και έγραφα τις ιδέες με τρόπο πιο ολοκληρωμένο και στέρεο, άρχισα να το αντιλαμβάνομαι όλο αυτό σαν ποίηση και κάπως έτσι τελικά προχώρησε το να πάω προς τα εκεί.

Υπήρξαν περίοδοι που σταμάτησες να γράφεις;
Έχουν υπάρξει περίοδοι που δεν γράφω. Χρόνια όχι, μήνες όμως ναι. Συμβαίνει αυτό, έχει συμβεί και μπορεί να συμβεί. Αυτές είναι περίοδοι που διαβάζω ασταμάτητα. Νομίζω είναι σαν μια μπαταρία. Φορτίζομαι με ερεθίσματα, περιμένω να γεμίσω και μετά περνάω μια περίοδο που αποφορτίζω όλη αυτή την ενέργεια στο χαρτί. Μπορεί να ακολουθήσει τότε ξανά ένα διάστημα, μικρό ή μεγάλο, που να μην μπορώ να γράψω λέξη, όταν όμως νιώσω πως κάτι είναι έτοιμο να βγει, δεν γίνεται να κάνω τίποτα άλλο εκτός από αυτό. Δηλαδή, τα παρατάω όλα, κλείνομαι μέσα μου και γράφω.

Από πού αντλείς ερεθίσματα;
Από τα πάντα γύρω μου αλλά κι από την φαντασία. Μπορώ να ονειροπολώ με τις ώρες. Εκεί είναι που γεννιούνται διάφορες ιδέες τις οποίες σημειώνω και έπειτα τις αναπτύσσω. Αλλά και η ίδια η καθημερινότητα είναι πηγή έμπνευσης για εμένα. Γενικά, δεν είμαι άνθρωπος του σπιτιού. Αντίθετα, με γεμίζει το να βγαίνω έξω, να κυκλοφορώ, να ταξιδεύω. Όσο περισσότερο γυρίζω και τρίβομαι με διαφορετικά πράγματα, τόσο περισσότερο μένουν μέσα μου. Θα έλεγα πως τη στιγμή της δημιουργίας είναι που θα κλειστώ στο σπίτι, όλον όμως τον υπόλοιπο καιρό μέχρι να έρθει αυτό το λεπτό, έχω τρομερή ανάγκη την επαφή με τους ανθρώπους και την επικοινωνία με το εξωτερικό περιβάλλον.

Υπήρξε κάποια καθοριστική συνάντηση ή γνωριμία που σε ενθάρρυνε να συνεχίσεις;
Έχουν υπάρξει κατά καιρούς συναντήσεις και περιστάσεις που με έχουν ενθαρρύνει, σεμινάρια ποίησης στα οποία συμμετείχα και άνθρωποι του χώρου που υποστηρίζουν την πορεία μου μέχρι εδώ. Κι όλο αυτό είναι σημαντικό, γιατί ως κοινωνικό ον θέλεις την αναγνώριση των διπλανών σου. Όμως, στην ουσία, είτε μου είχε συμβεί αυτό είτε όχι, νομίζω το ίδιο θα συνέχιζα να γράφω. Αντίστοιχα, αν κάποια στιγμή σταματήσω να γράφω, δεν θα είναι επειδή οι άλλοι που το είπαν αλλά επειδή εγώ το αποφάσισα. Επομένως, βοηθάει, είναι ικανή συνθήκη η ενθάρρυνση των άλλων αλλά νιώθω πως δεν είναι αναγκαία.

Κάποια φυσιογνωμία που για αυτό που ήταν ή είναι σου δίνει έμπνευση και θάρρος;
Η μεγάλη μου αγάπη είναι ο Rimbaud. Πάντα ανατρέχω στη ζωή του και αυτό κυρίως γιατί βλέπω πως εκείνος , όπως κι άλλοι σαν τον Baudelaire, τους Beatniks κι τον Morrison αργότερα, μέσα από τη ζωή τους στήριξαν αυτό που έγραψαν, στήριξαν το έργο τους. Βλέπω δηλαδή την αλήθεια όλων αυτών που είπαν με λέξεις και στίχους στη καθημερινή ζωή τους, στις δυσκολίες τους. Νομίζω πως η ζωή ενός καλλιτέχνη είναι πάντα αλληλένδετη με το έργο του, με το κείμενο του, με το δημιούργημα του. Τα αδιέξοδα που συναντά και βιώνει μπροστά του είναι τα ίδια αδιέξοδα που θα βγάλει στο χαρτί, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Ποιοι είναι οι κύριοι προβληματισμοί, οι κύριες αντιθέσεις που χαρακτηρίζουν τη ποίησή σου;
Δεν μπορώ να πω πως θεματικά τα ποιήματα μου μπορούν να καταταχθούν κάτω από ετικέτες «ερωτικά», «κοινωνικά» και ούτω καθεξής. Αυτό ίσως συμβαίνει γιατί καθώς μιλάω σε ένα ποίημα καταρχήν κοινωνικά, στο τέλος πιθανότατα θα ξεπεταχθεί κι μια ερωτική αίσθηση. Προσπαθώ να δημιουργώ μια ατμόσφαιρα κυρίως συνολική, όχι μεμονωμένη και συμπυκνωμένη σε κάποιον άξονα. Γι’ αυτό έχουν κιόλας χαρακτηριστεί κάπως ντανταϊστικά τα ποιήματα μου, τόσο ως μεμονωμένα δημιουργήματα όσο και σαν σύνθεση έργου, συνολικά. Πιο γενικά βέβαια, θα μπορούσα να πω πως αρχικά δίνω την αίσθηση πως βλέπω τα πράγματα ρεαλιστικά και ωμά, πάντα όμως έχω ανάγκη την ονειροπόληση, στο τέλος δηλαδή τα σύννεφα θα κοιτάξω. Μπαίνω σε αυτήν την αντίθεση, ισχύει αυτό.

Υπάρχει επομένως αυτός ο άξονας.
Ναι. Θέλω να δώσω έναν ρομαντισμό υπό μορφή ελπίδας, δηλαδή πως πάντα υπάρχει κάτι όμορφο, πάντα υπάρχει κάτι καλό σε οτιδήποτε σε αντίθεση με την ωμή πραγματικότητα. Και στην πόλη μας αυτό το βλέπουμε παντού, αυτή η αναρχία ακόμα και στα κτίσματα, παραδείγματος χάριν, που δημιουργεί μια ασχήμια αλλά παράλληλα είναι το πιο όμορφο σύγχρονο αθηναϊκό χαρακτηριστικό.

Το μεταμοντέρνο δηλαδή στοιχείο.
Ακριβώς. Το μεταμοντέρνο που λειτουργεί σαν ειρωνεία πάνω σε όλη αυτήν την Ευρώπη και την Αμερική του μοντέρνου και της σοβαρότητας. Το ωραίο στην Αθήνα είναι πως δεν παίρνουμε ποτέ τους εαυτούς μας στα σοβαρά, είναι συνεχώς σαν να ειρωνευόμαστε, τα κάνουμε πάντα χάλια αλλά με τον πιο όμορφο τρόπο.

Ποια είναι τα στηρίγματα σου;
Το στήριγμα είναι οι ονειροπολήσεις μου. Αρχίζω να ονειροπολώ και αντλώ φοβερή δύναμη από αυτό. Φαντάζομαι τον εαυτό μου δίπλα σε μια θάλασσα να γράφει και νιώθω πως αυτό θέλω να κάνω, πως για αυτό είμαι εδώ. Έπειτα με κάνουν να νιώθω τυχερός που έχω βρει αυτό που θέλω να ακολουθήσω και ταυτόχρονα αδύναμος που δεν έχω ακόμα τα guts να του αφιερωθώ ολοκληρωτικά, να το ακολουθήσω εξ’ ολοκλήρου. Όλο αυτό που αισθάνομαι, από μόνο του με τρέφει. Είναι σαν να μου λέει «είμαι εδώ, με έχεις μέσα σου, απλά βρες έναν τρόπο για να συναντηθούμε, να κάνουμε το όνειρο πραγματικότητα». Ταυτόχρονα βέβαια δημιουργεί κάποιες στιγμές και το μεγαλύτερο φόβο μου. Αν ξυπνήσω μια μέρα και απλώς δεν μπορώ να γράψω, τότε τι; Αναπόφευκτα έχει συμβεί και θα ξανασυμβεί. Και τότε είναι που φτάνεις σε τέλματα, έχεις ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, σαν να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Ξέρω όμως πια πως είναι φάση που θα περάσει και έτσι κάθε φορά την περιμένω να τελειώσει.

Τι είναι επομένως το ταλέντο;
Ταλέντο είναι αυτή η φυσική κλίση που κάθε άνθρωπος έχει μέσα του. Μια τέλεια κοινωνία θα έδινε τη δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να ασχοληθεί με αυτήν του την κλίση και να την καλλιεργεί, είτε πρόκειται για κατασκευή ενός επίπλου είτε για συγγραφή δύο στίχων. Αν καταφέρεις να ανακαλύψεις αυτό το κάτι μέσα σου, νιώθω πως έκτοτε δεν πρόκειται να σε αφήσει. Ακόμα και αν προσπαθήσεις να κάνεις άλλες δουλειές, να φύγεις, να συμβιβαστείς, θα καίει μέσα σου τόσο δυνατά που δεν θα μπορεί να παραβλεφθεί. Θα καταλήξεις τρελός αν δεν το ακολουθήσεις. Πιστεύω είναι μονόδρομος, δεν είναι θέμα επιλογής. Είναι αναγκαιότητα. Είναι μόνο αυτό.

Τότε μπορεί πράγματι μια μέρα να ξυπνήσεις και να σε έχει πλέον χαιρετήσει;
Μπορεί να σε αφήσει μόνο όταν εσύ το πετάξεις συμβιβαστικά, πριν καν του δώσεις φωνή να μιλήσει. Αλλά και πάλι, νιώθω πως μια μέρα θα ξυπνήσει από την νάρκωση και θα σε αναστατώσει τόσο έντονα που μετά τίποτα δεν θα έχει μείνει ίδιο.

Πιστεύεις πως ο ατομικός λόγος, αυτό που εσύ ως Νίκος Ερηνάκης αρθρώνεις, μπορεί να ξεπροβάλλει σαν φωνή μέσα από του θορύβους της κίνησης και να επηρεάσει; Μπορεί να ορθώσει ανάστημα, να κριτικάρει και να ταρακουνήσει;Είναι ένα ζήτημα αυτό και νομίζω πως καλλιεργήθηκε κυρίως τον 20ο αιώνα. Αναφέρομαι κυρίως στην γενιά του «ιδιωτικού οράματος», την πίστη δηλαδή πως ο καθένας στέκεται μόνος του, εντελώς προσωπικά, με μία φοβερά μεγάλη ενδοσκόπηση, προσπαθώντας να πολεμήσει και να πει πως «εγώ είμαι εδώ και λέω αυτό». Νομίζω πως υπάρχει αυτή η δυνατότητα, την αναγνωρίζω αλλά από την άλλη την καταδικάζω κιόλας. Θέλω να πιστεύω πως τώρα είναι μια στιγμή στο να βρεθούμε πάλι σαν μια μορφή κινήματος ή μια μορφή ομάδας ανθρώπων και να εκφράσουμε κάτι σινολογικά. Όχι δηλαδή να αποφασίσουμε τι θα ειπωθεί κατόπιν συμφωνίας αλλά να βρεθούμε σε ένα σημείο, προερχόμενοι από διαφορετικές πορείες. Τότε δεν θα είναι τυχαίο πως καταλήξαμε όλοι σε αυτό το σημείο. Επομένως, πιστεύω στην συλλογικότητα για να γεννηθεί μια έντονη αλλαγή. Το στοίχημα είναι να μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε την σημερινή υπερπροσφορά γνώσης ως εργαλείο κατανόησης του χάους έτσι ώστε να πάμε έπειτα ένα βήμα πιο μπροστά. Αλλά σε αυτό θέλεις βοήθεια, θέλεις στηρίγματα, δεν πας μόνος.

Είσαι αισιόδοξος;
Θέλω να είμαι αισιόδοξος γιατί είμαστε στην προνομιούχα γενιά που μαζί με τη δική μας γέννηση, γεννιέται και ο καινούριος αιώνας. Είμαστε μόλις στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα και αυτό με κάνει να πιστεύω πως μπορούμε να καθορίσουμε τα χρόνια που ξυπνάνε τώρα μαζί μας. Και από ιστορικής άποψης να το εξετάσουμε, οι πόλεμοι, οι οικονομικές κρίσεις και η ύφεση της καλλιτεχνικής δημιουργίας, πάντα ωθούσαν την τέχνη να ξεπηδήσει. Στην αντίστοιχη σημερινή πραγματικότητα, νιώθω πως κάτι όμοιο θα συμβεί. Τώρα είναι που η τέχνη θα ανανεώσει τον εαυτό της και μαζί την κοινωνία ολόκληρη. Δεν πιστεύω σε ρητά τύπου «είναι δύσκολοι καιροί για την ποίηση, δύσκολη καιροί για πρίγκιπες…». Πάντα στους δύσκολους καιρούς ο κόσμος χρειάζεται την τέχνη περισσότερο από όλους κι όλα. Ήδη κάτι σιγοβράζει.

Ας πάμε τώρα στη μουσική. Πες μου, πότε μπαίνεις σε αυτόν τον κόσμο;
Η μουσική λειτουργεί ως ψυχοθεραπεία για εμένα όσο τίποτα άλλο. Με την γραφή, πολλές φορές πονάω, ιδρώνω, σφίγγεται το στομάχι μου, τρέμω. Παθαίνω πολλά με την γραφή γιατί μπαίνω σε περίεργα μονοπάτια, είναι επομένως τρομερά επίπονη διαδικασία. Αντίθετα, στη μουσική βρίσκω ένα τρομερό καταφύγιο. Πιάνω την κιθάρα ή το μαντολίνο και αυτοσχεδιάζω. Μετά τα καταγράφω στο χαρτί, τα συνδέω με παλαιότερες ιδέες, τα ντύνω με στίχους κι όλο αυτό λειτουργεί πολύ όμορφα.

Τι μουσική γράφεις;
Ξεκίνησα με alternative και κάποιες επιρροές garage, grunge, indie αλλά τελευταία με έχουν κερδίσει κάποια στοιχεία ηλεκτρονικής μουσικής, αναγεννησιακοί ήχοι μαντολίνων και μέτρα κλασσικής και jazz μουσικής. Όλα αυτά νιώθω την ανάγκη να τα αναμείξω και να κάνω κάτι καινούριο μέσα από την σύνθεση τους. Κάποια έχουν κατά καιρούς ηχογραφηθεί με τα συγκροτήματα που παίζουμε μαζί ενώ τώρα είμαστε σε περίοδο πιο συγκροτημένης δουλειάς έτσι ώστε να καταφέρουμε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να κυκλοφορήσουμε ένα αναγνωριστικό EP σε πρώτη φάση.

Νίκο, πες μου μια ωραία εικόνα που έχουν δει τα μάτια σου.
Αυτό που μου αρέσει πάντα να κοιτάζω είναι η θάλασσα. Πάντα όταν θέλω να ξεφύγω από κάπου, όταν νιώθω εγκλωβισμένος, φέρνω στο μυαλό μου μορφές νερού. Το να σκέφτομαι πως όχι μόνο παρατηρώ καταρράκτες, ποτάμια, λίμνες αλλά και πως βυθίζομαι μέσα σε νερό μου προκαλεί τρομερή ηρεμία και θεωρώ πως είναι από τις πιο όμορφες εικόνες που έχω δει, ζήσει ή ονειρευτεί ποτέ.

Αν σου δίναμε μια φωτογραφική μηχανή για ένα βράδυ στο κέντρο της Αθήνας, τι θα επέλεγες να φωτογραφίσεις;
Θα φωτογράφιζα τον κόσμο που ζει την πόλη με μια interactive μορφή. Τον κόσμο δηλαδή που μοιράζεται τον εαυτό του με την πόλη με τέτοιο τρόπο που τελικώς και η πόλη μοιράζεται τον εαυτό της μαζί του. Θα εστίαζα επομένως σε όλους εκείνους που ακολουθούν τον ειρμό της Αθήνας και αφήνονται στο να παρασυρθούν από το vibe της.

Τι μουσική θα επέλεγες να ακολουθεί αυτήν την εικόνα;
Ίσως στοιχεία πειραματικής ηλεκτρονικής μουσικής αλλά και με κάτι το κλασσικό να υποθάλπεται. Δεν έχω ιδέα πως θα μπορούσε να γίνει αυτό αλλά θα επέλεγα μια μορφή κλασσικής μουσικής εκφρασμένη με ήχους ηλεκτρονικούς. Και τον Thom York να στριγγλίζει πιθανότατα.

Και ποιους στίχους θα έγραφες για να την συνοδεύουν;
Κάποια στιγμή είχα γράψει πως «όχι, δεν υπάρχουν αστέρια στις πόλεις». Λάθος, υπάρχουν, μόνο που δεν βρίσκονται ψηλά.

Σε ευχαριστώ πολύ.
Εγώ ευχαριστώ.

22 little things about him
Λίγο πριν τον χαιρετήσω, του ζήτησα να συμπληρώσει τις παρακάτω προτάσεις.

Στην Αθήνα μου αρέσει η έμφυτη αναρχία της.
Μια ευχή τώρα τίποτα να μην μένει ίδιο ποτέ.
Το μέλλον το παρελθόν και το παρόν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Σώμα είναι η τέχνη της παραπλάνησης.
Με συγκινεί η αθωότητα.
Η ζωή μου έχει δείξει πως το σωστό είναι το λάθος του λάθους.
Η εποχή μου σήμερα χρειάζεται μια φωτιά για να ομορφύνει.
Είναι ειρωνικό που συχνά δεν μπορούμε να ανασάνουμε στον καθαρό αέρα.
Μια αντίθεση στα μάτια μου είναι τα δικά σου.
Οι φίλοι είναι πάντα εκεί.
Ο έρωτας παραπάνω από όσο αντέχω.
Αλήθεια, πιστεύω πως 1+1 δεν πρέπει να συνεχίσουν να κάνουν 2.
Θέλω να ζήσω πετώντας ανάλαφρα πάνω από όλα, μα δεν είναι του χαρακτήρα μου.
Πιστεύω στην ισορροπία του χάους.
Θέλω να φύγω μα φοβάμαι μήπως δεν γυρίσω.
Θέλω να μείνω μα φοβάμαι μήπως δεν φύγω.
Αγαπημένο χρώμα τιρκουάζ
Αγαπημένη ταινία Τα φτερά του έρωτα του Wim Wenders και οι επτά του Tarkovsky
Αγαπημένο βιβλίο Μια εποχή στην Κόλαση του A. Rimbaud
Ένας αγαπημένος πίνακας Blue poles , Jackson Pollock
Ένα αγαπημένο ποίημα Κι ο θάνατος δεν θα έχει εξουσία του Dylan Thomas
Αγαπημένη μυρωδιά Γιασεμί

Ο Νίκος Ερηνάκης γεννήθηκε στις 22/02/1988. Είναι τεταρτοετής φοιτητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει δημοσιεύσει ποιήματα του στο «Εντευκτήριο», στο poiein.gr και στο vakxikon.gr. Διατηρεί το προσωπικό του blog εδώ. Μέσα στο 2009, αναμένονται έντυπες ή μη επόμενες δημοσιεύσεις, η συμμετοχή σε μία ανθολογία όπως επίσης και η έκδοση της συλλογής με πιθανό τίτλο «Η μετενσάρκωση της τέχνης».

© Eli Ti



heaven
July 2, 2009, 12:21
Filed under: art & culture

AB_FLYER

2nd Athens Biennale: HEAVEN



Hope your road is a long one
July 1, 2009, 16:25
Filed under: literature, poetry

ithaka poem small